Wymiana pośrednia

Wymiana pośrednia

Z czasem ludzkość zaczęła zauważać korzyści z wymiany pośredniej. Na czym ona polegała? W wymianie pośredniej dochodziło do zbycia produktu za inny, ale niekoniecznie na ten, który był danej osobie potrzebny. Następnie ten produkt był wymieniany na towar właściwy.

Wymianę pośrednią można opisać na przykładzie trzech kupców. Kupiec I chce wymienić się z kupcem II, który posiada płaszcz na wymianę. Kupiec II nie jest zainteresowany chlebem kupca I, więc ten dowiaduje się, jaki towar byłby mu potrzebny. Na tej podstawie kupiec I znajduje kupca III, który ma owy produkt, a jednocześnie chciałby go wymienić na chleb. W ten sposób kupiec I zyskuje towar, dzięki któremu dochodzi do wymiany z kupcem II.

Do wymiany pośredniej najbardziej nadawały się produkty, określane mianem łatwo zbywalnych. To właśnie one stają się najczęstszym środkiem wymiany. Na te właśnie towary panował największy popyt. Z czasem w ogólnej wymianie pojawiało się ledwie kilka, najbardziej powszechnych produktów, które pełniły niejako rolę pieniądza.

W różnych krajach istniały odmienne środki wymiany, takie jak cukier, tytoń. Jednakże w kolejnych latach podstawowymi środkami wymiany pośredniej były 2 metale: srebro i złoto. W ten sposób stały się jedynym narzędziem płatniczym.

Jak powstał pieniądz fiducjarny?

Jak powstał pieniądz fiducjarny?

W miarę dostrzegania problemów z transportowaniem złota i chęcią jego zabezpieczenia, na rynku pojawiły się banki. Początkowo powstały z myślą o bezpiecznym deponowaniu złota. Z czasem jednak to nie wystarczyło, a klienci ówczesnych banków pragnęli handlu bez konieczności przenoszenia złota do kontrahenta.

Sytuacja ta stanowiła idealny grunt pod stworzenie pieniądza fiducjarnego. Osoba posiadająca złoto w banku dostawała od bankiera zaświadczenia o ilości posiadanego złota w formie aktu własności. Akt ten można było przekazywać innym osobom, dzięki temu dokument ten mógł zostać środkiem płatniczym. W miarę rozwoju bankowości, zaczęto udzielać kredyty, które nie zawsze miały pokrycie w złocie.

Obecny pieniądz jaki znamy jest oparty wyłącznie o wiarę w jego wartość rynkową. Współcześnie podaż pieniądza jest regulowana przez banki centralne, które są jego emitentami. Ilość pieniądza w obiegu jest regulowana nie poprzez zasoby złota czy innego metalu szlachetnego w skarbcu, ale za pomocą specjalnych instrumentów polityki monetarnej. Doskonałym tego przykładem jest regulowanie wysokości stopy procentowej. Zmiana stóp procentowych często tłumaczona jest chęcią utrzymania stabilnych cen.